کتاب هنر زندگی کردن نوشته تیک نات هان انتشارات مون

یه شبِ آروم، توی یه روستای دورافتاده‌ی فرانسه، وقتی بوی چوب سوخته توی هوا پیچیده بود و صدای ناقوس کلیسا از دور می‌اومد، مردی نشسته بود و به چیزی گوش می‌داد که از هر کتاب و آموزه‌ای براش ارزشمندتر بود: صدای تنفس خودش. 

تیک نات هان، راهبی که بخش بزرگی از عمرش رو گذاشت برای اینکه معنویت رو بیاره در دل زندگی روزمره، توی خلاصه کتاب هنر زندگی کردن بهمون یاد میده زندگی چیزی نیست که بعداً، یه جای دیگه یا یه زمان دیگه شروع بشه. زندگی در حال جریان داره. همین دم و بازدم. همین فنجون چایی که روی میز بخار می‌کنه. همین قدمی که روی زمین برمی‌داری.

وقتی این کتاب رو باز می‌کنی، با کلماتی روبه‌رو میشی که اصلاً شبیه خطابه‌های پرزرق‌وبرق نیستن. ساده‌ن، اما سنگین. تیک نات هان در این کتاب میگه: «غالباً خود ما بزرگ‌ترین مانع خودمون هستیم.» 

این جمله مثل یه ضربه می‌خوره وسط سینه. چون می‌فهمی حقیقتش رو بارها زندگی کردی؛ همون وقتایی که منتظر یه فردای بهتر بودی تا شروع کنی یا وقتی که فکر کردی خوشبختی یه جایی بیرون از جاییه که الان ایستادی. کتاب هنر زندگی کردن دقیقاً همین توهم رو می‌شکنه.

تیک نات هان توی هفت مراقبه‌ای که معرفی می‌کنه، عملاً نقشه‌ای می‌کشه برای اینکه دوباره برگردیم به زندگی واقعی. از «تهی‌بودن» میگه که یادمون میندازه ما چیزی جدا از بقیه نیستیم. از «بی‌نشانی» میگه که یعنی هیچ‌چیز دقیقاً اون‌طوری که به نظر میاد، نیست. از «بی‌هدف‌بودن» حرف می‌زنه، که توی دنیایی پر از شعارهای انگیزشی، شجاعانه بهمون یادآور میشه: برای رسیدن به آرامش لازم نیست چیزی به دست بیاری، بلکعه کافیه در همین لحظه باشی. 

این آموزه‌ها رو با چهار مراقبه‌ی دیگه کامل می‌کنه: ناپایداری، بی‌ولعی، رها کردن و نهایتاً نیروانا.